برتراند راسل مىگويد : از لحاظ هنر مايهء تأسف است كه به آسانى به زنان بتوان دست يافت و خيلى بهتر است كه وصال زنان دشوار باشد بدون آنكه غيرممكن گردد . هم او مىگويد : در جايى كه اخلاقيات كاملا آزاد باشد ، انسانى كه بالقوه ممكن است عشق شاعرانه‌اى داشته باشد عملا بر اثر موفقيت‌هاى متوالى به واسطهء جاذبهء شخصى خود ، ندرتا نيازى به توسل به عاليترين تخيلات خود خواهد داشت . ويل دورانت در لذات فلسفه مىگويد : آنچه بجوييم و نيابيم عزيز و گرانبها مىگردد . زيبايى به قدرت ميل بستگى دارد و ميل با اقناع و ارضاء ، ضعيف و با منع و جلوگيرى قوى مىگردد . از همه عجيب‌تر سخنى است كه يكى از مجلات زنانه از آلفرد هيچكاك - كه به قول آن مجله به حسب فن و شغل فيلمسازى خود دربارهء زنان تجارب فراوان دارد - نقل مىكند . او مىگويد : من معتقدم كه زن هم بايد مثل فيلمى پرهيجان و پرآنتريك باشد ، بدين معنى كه ماهيت خود را كمتر نشان دهد و براى كشف خود مرد را به نيروى تخيل و تصور زيادترى وادارد . بايد زنان پيوسته بر همين شيوه رفتار كنند يعنى كمتر ماهيت خود را نشان دهند و بگذارند مرد براى كشف آن‌ها بيشتر به خود زحمت دهد . ايضا همان مجله در شمارهء ديگرى از همين شخص چنين نقل مىكند : زنان شرقى تا چند سال پيش به خاطر حجاب و نقاب و رويبندى كه به كار مىبردند خودبه‌خود جذاب مىنمودند و همين مسأله جاذبهء نيرومندى بدانها مىداد ، اما به تدريج با تلاشى كه زنان اين كشورها براى برابرى با زنان غربى از خود نشان مىدهند حجاب و پوششى كه ديروز بر زن شرقى كشيده شده بود از ميان مىرود و همراه آن از جاذبهء جنسى او هم كاسته مىشود . مىگويند : « مشتاقى است مايهء مهجورى . » اين صحيح است اما عكس آن هم صحيح است كه : « مهجورى است مايهء مشتاقى . » امروز يكى از خلأهايى كه در دنياى اروپا و امريكا وجود دارد خلأ عشق است . در كلمات دانشمندان اروپايى زياد اين نكته به چشم مىخورد كه اولين قربانى آزادى و بىبند و بارى امروز زنان و مردان ، عشق و شور و احساسات بسيار شديد و عالى است . در جهان امروز هرگز عشقهايى از نوع عشق‌هاى شرقى از قبيل عشق‌هاى مجنون و ليلى ، و خسرو و شيرين رشد و نمو نمىكند .